Onze
mooiste verhalen - Kinderen wereldwijd
Jamila
Gavin (in samenwerking met UNICEF)
(Bosch en Keuning - 498 fr.), 10j +
Via kinderen uit allerlei delen van de wereld maken we kennis met de verhalen
uit hun cultuur. De kinderen en de voorwerpen uit hun leefwereld werden
geportretteerd via prachtige foto's. De verhalen zelf werden geïllustreerd
met een exotische tekenstijl. Het geheel komt zeer aantrekkelijk over,
maar blijft wat oppervlakkig. Naast het verhaal krijg je in de rand nog
wat info over het land van herkomst van het verhaal en natuurlijk over
het kind dat het verhaal aanbrengt. Het boek lijkt me een mooie aanzet
of ondersteuning bij een project over één van de landen die
in het boek voorkomen. De verhalen komen uit Brazilië, Mexico, canada,
Frankrijk, Finland, Botswana, Marokko, India, Mongolië en Nieuw-Zeeland.
Een mooi begin voor een wereldbibliotheek.
Ingrid
Antheunis
Copyright
©
maart 2000.
Voor
altijd samen, amen
Guus
Kuijer
(Querido - 499 fr.), 10j +
Guus Kuijer, meester van het realisme, laat nog eens van zich horen. Dat
de werkelijkheid dikwijls ingewikkelder is dan de fantasie, blijkt uit
hoe moeilijk het is om de korte inhoud van dit boek(je) te vertellen .
Polleke is een rasechte Hollandse meid. Ze zit op een multiculturele school
en gaat al twee jaar met Mimoen, een Marokkaanse jongen. Nu mag Mimoen
geen omgang meer met haar hebben, ze worden te groot. Polleke vindt Mimoen
maar een papjongen omdat hij naar z'n ouders luistert en wil niks meer
met hem te maken hebben. De gezinssituatie bij Polleke is zeer hedendaags:
haar ouders zijn gescheiden en hebben één of meerdere nieuwe
relaties met de daarbij horende kinderen. Complexe situaties genoeg zou
je denken, maar daar bovenop verdwijnt Pollekes vader regelmatig. Niemand
weet waarom of waarheen, men vermoed iets met drugs. Gelukkig zijn oma
en opa er nog. De veilige boerenwereld biedt Polleke de nodige warmte wanneer
ze daar nood aan heeft. Daar wacht haar eigen kalfje en leert ze bidden
"alhoewel ze zelf niets is van haar geloof".
Kuijer weet als geen ander prachtige scènes, sferen en gevoelens
te beschrijven. Vooral de vele verschillende relaties zijn rake afspiegelingen
van de realiteit. De meeste van deze relaties (Polleke/vriendin Caro, ouder/kind,
grootouders/kleinkind) krijgen de nodige uitdieping zodat de inleving totaal
is. Anderen, zoals wat er gebeurt tussen Polleke en Mimoen, de relatie
tussen moeder en de meester en wat er verder met de vader gebeurt, blijven
te vaag. Wat ik helemaal niet begrijp is de manier waarop Kuijer met de
taal in dit boek omgesprongen is. Enerzijds strooit hij pareltjes doorheen
het verhaal, bijvoorbeeld in de vorm van kleine gedichtjes (Polleke wil
dichter worden), anderzijds gebruikt hij zulk plat Hollands dat het storend
en remmend overkomt. Voorbeelden daarvan zijn het veelvuldig gebruik van
"me" i.p.v. "mijn" zoals in "ik ben niks van me geloof" en "me vader" en
typische regionale uitdrukkingen en scheldwoorden. De enkele Belg die in
het verhaal voorkomt spreekt dan weer zo'n achterlijk stijf taaltje, dat
het lachwekkend wordt! Regelmatig krijgen we van de Nederlanders het verwijt
naar ons hoofd dat ons taalgebruik voor de Nederlandse lezers onbegrijpbaar
is, maar nu zij ze toch wel erg ziek in hetzelfde bedje. Het Nederlandse
taalgebied is al zo klein, laten we het nog niet verkleinen door er streekromans
van te maken!
(Bekroond met de
Gouden Griffel 2000 !)
Ingrid
Antheunis
Copyright
©
maart 2000.