Wie dacht Sneeuwwitje te kennen of te denken dat er aan dit klassieke sprookje niets meer toe te voegen valt, zal na het lezen van "Zwart als inkt" aardig opkijken. Wim Hofman volgt wel de grote lijnen van het verhaal, maar elk personage krijgt een stevige karakterschets waardoor ze mensen van vlees en bloed worden. Van eendimensionale karikaturen (de inslechte, de goede, de mooie, de schattige, de sluwe...) worden ze genuanceerde personen, waardoor het verhaal natuurlijk veel complexer en boeiender wordt. Er zijn ijzingwekkende passages te lezen: sommigen snijden diep in je hart zoals de gesprekken van de moeder met haar baby en met zichzelf, andere ontroeren en vertederen: de goede, maar onhandige bedoelingen van de dwergen, de briefjes die Sneeuwwitje aan zichzelf schrijft. En alles is doorspekt met een zeer zwarte soort humor. Doorheen het ganse boek zijn ook illustraties te vinden, van Hofman zelf. Soms zijn het kleine stempeltjes, een soort symbolen, andere keren zijn het echte pareltjes van linosneden. Net als de sfeer in het verhaal staan ze enkel in rood en zwart afgedrukt. Zwart als het kwade en de dood, rood als de liefde en het leven. Lezen! Bekroond met de Gouden Griffel 1998.
 

Copyright © De Viervoeter                     juni 1999.

Sandra is de opstellen-kampioen van de klas en dat niet alleen, ze is ook een echt haantje-de-voorste. Farida is klein en schuchter en komt als nieuweling in de klas van Sandra terecht. Ze kijkt niet echt uit naar die nieuwe school, maar hoopt toch op een warm welkom. Wanneer Farida Sandra als opstellen-koningin van de troon stoot begint de ellende pas goed. De pesterijen van Sandra en enkele meelopers gaan van subtiel naar echt gemeen. Gelukkig neemt Tim, een zittenblijver, het voor Farida op.
   Het taalgebruik van Didelez is erg clichématig en bombastisch: "Het volgende ogenblik stond ze naast haar beschermengel. Ze legde haar fijne, bruine hand op zijn gespierde bovenarm. Ze keek de grote jongen recht in de ogen..." Ook de personages zijn erg zwart-wit neergezet: de schone, blonde maar gemene Sandra, de kleine broze Farida en de stoere, maar niet zo slimme Tim. Farida's vertrouwen in Tim is wel van een zeer goedgelovige aard want na een paar weken vertrouwt ze hem al haar dagboek toe!
   Toch blijft hert verhaal overeind. Het is spannend en meeslepend en iedereen heeft zo zijn reden om zijn gedrag te verklaren, waardoor het boek geloofwaardig overkomt. Door het boek voor te lezen en voldoende te begeleiden, kan je de clichévalkuilen wat relativeren en biedt er zich een boeiende gespreksstof aan over een thema waar heel wat kinderen mee geconfronteerd worden.