Zo liefelijk als Mevrouw Meyer, de merel is , zo gruwelijk is Ik
ruik kindervlees, maar laat ik bij het begin beginnen.
Mevrouw Meyer is van het zorgelijke soort, meer nog, ze tobt en heeft pessimistische gedachten. Die zwarte gedachten overheersen haar leven. Meneer Meyer daarentegen is een opgewekt en onbezorgd type. Om z'n vrouw te steunen zet hij kopjes pepermuntthee en bemoeit zich verder niet met haar doen en laten. Vol overgave wijdt hij zich aan z'n talrijke hobby's. Mevrouw Meyers leven verandert drastisch wanneer ze in haar tuin een mereljong vindt. Vol toewijsing neemt ze de opvoeding van het jonge dier op zich. Wanneer het op vliegles aankomt zit Mevrouw Meyer natuurlijk met een probleem, want ze beseft dat goede merelouders het hun kinderen voordoen en dat wordt natuurlijk lastig voor een doodgewone vrouw... Maar! Samen met Piepje (de merel) kruipt ze in een boom en plots krijgt ze een vreemd gevoel, begint met haar armen te wapperen en vliegt! Heerlijk is het en Piepje volgt haar inderdaad al snel. Vanaf nu maken ze samen het luchtruim onveilig.
Wolf Erlbruch maakt heerlijke collage-illustraties. Een beetje Karikaturaal en dikwijls met verwijzingen naar andere kunstenaars of kunststrekkingen. Toch blijven z'n prenten goed toegangkelijk door de eenvoud en humor die ze uitstralen. Dat ze ook bij volwassenen in de smaak vallen bewijzen de prijzen die hij kreeg voor dit boek: zowel de Zilveren Griffel als het Zilveren Penseel 1998.
"Er was eens een vrouw die zo slecht was, dat ze ervan droomde een kind
op te eten. Ze had al heel wat gemene streken op haar geweten, van die
door en door gemene die je zelfs niet kunt opschrijven, zo vreselijk zijn
ze. Maar een hummeltje voor de lunch, daar was ze nog niet opgekomen".
Zo begint Ik ruik kindervlees en het gaat maar door. Dus trekt de vrouw de wereld in. Maar omdat ze zo kritisch is, vindt ze zo gauw niet het gepaste kind. Algauw hebben de ouders haar verzuchting ook door en houden ze hun kroost binnen. Na dagen tevergaafs ronddolen komt ze moe en uitgeput weer thuis en daar ziet ze het zoetste jongetje dat ze ooit aanschouwd heeft. Hij is om op te eten, en dat doet ze dan ook. Pas veel later beseft ze wat ze werkelijk gedaan heeft, namelijk haar eigen zoontje opgesmikkeld!
Een merkwaardig, wreed verhaal. Ik hoor u al zeggen: Kan dit wel voor kinderen? Maar wat denkt u dan over "Hans en Grietje", "Roodkapje", "Blauwbaard", "Klein Duimpje" en tal van andere klassieke sprookjes die u met graagte en zonder er bij na te denken voorleest, ook aan jonge kleuters? Hoort u die bloedjes jammeren wanneer u ze deze verhalen voorleest? Meestal genieten ze van al dat engs, ze horen niets liever, vooral als het duidelijk is dat het hier om fictie gaat. En dat het hier om fictie gaat wordt trouwens duidelijk in de verf gezet door de al even merkwaardige prenten. Erlbruch overtreft zichzelf werkelijk in dit boek! De prenten zijn zo'n rijke menging van allerlei technieken dat je er niet op uitgekeken raakt. Het hele verhaal speelt zich af in een soort Japanse sfeer en de boosaardige vrouw ziet er zo onwezenlijk uit dat je bijna niet bang kan zijn. Sommige figuren (zoals het lekkere jongetje) lijken dan weer uit een andere eeuw geknipt te zijn waardoor de vervreemding nog sterker wordt.
Of je dit boek nu met kleuters, jonge kinderen, pubers of volwassenen bekijkt, het zal zeker reacties uitlokken. Dus uitproberen is de noodzaak, ervan genieten de hoofdzaak!
