Bart Moeyaert en Wolf Erlbruch behoren tot de 'crème de la crème' van de jeugdliteratuur. Moeyaert wordt geroemd om zijn sobere en suggestieve stijl die met een paar zorgvuldig gekozen woorden vermag waar sommigen bladzijden lang voor nodig hebben: onderhuidse spanning opbouwen, emoties oproepen, sterke personages neerzetten. Erlbruch won onlangs de tweejaarlijkse prestigieuze Hans Christian Andersenprijs. Zijn illustraties zijn wonderlijk knap. Met vaak grote kleurvlakken en veel rust in de bladspiegel maakt hij als het ware miniatuurschilderijen die het midden houden tussen figuratief en abstract, en de verbeelding weldadig prikkelen. De prenten zijn meestal een combinatie van pure tekening en collagetechnieken. Als deze twee grote heren een bekend Russisch sprookje als De vuurvogel aanpakken, moet het resultaat wel nieuwsgierig maken.
Moeyaert hervertelt met verve het verhaal van Olek, een jongen die zijn ouderlijk huis verlaat om goede daden te verrichten. Hij knoopt de veter van een kleine jongen, dicht de gaten van een lekkende emmer, redt een konijn uit een strop. Zo zou hij nog wel even kunnen doorgaan, ware het niet dat hij verdwaalt in het bos en plots tegen een hoge muur opbotst. Daar ontdekt hij de gewonde vuurvogel, met één gezonde en één lamme vleugel ("ze koerde als een duif, maar ging tekeer als een til"). Hij probeert haar te redden, en ontvangt in ruil voor zijn poging een felrode veer. Een veer die hem nadien nog erg goed van pas zal komen, zo blijkt.
Voor de plot moet je dit prentenboek echter niet meteen lezen. Het is en blijft - ondanks de eigen signatuur van Moeyaert - een nogal braaf, beetje voorspelbaar sprookje. Niet bijster spannend, een tikkeltje moraliserend zelfs. Het draait bij deze Olek merkelijk meer om de vorm: de poëzie en ritmiek van de taal, de directe, soms brute kracht van de illustraties, en ook de muziek, die speciaal voor deze bewerking werd gecomponeerd door Wim Henderickx (zoals Stravinsky het zoveel jaren geleden voor de originele Vuurvogel deed). Bij het boek hoort een cd, waarop Moeyaert met lijzige stem het verhaal brengt onder de repetitieve, soms iets te illustratieve klanken van Henderickx. Een erg verzorgde combinatie, zeer zeker, van een ongetwijfeld getalenteerd trio. Toch kon ik me niet van de indruk ontdoen dat dit uiteindelijk een opdrachtwerk is, met Jeugd & Muziek Vlaanderen als opdrachtgever in dit geval. Je voelt nergens waarom dit verhaal op deze manier opnieuw moest worden verteld. Het mist wat originaliteit en noodzakelijkheid, het lijkt als het ware een glijmiddel om jongere kinderen kennis te laten maken met hedendaags klassieke muziek. Een nobele, maar niet helemaal overtuigende poging die soms met heimwee doet verlangen naar grote voorbeelden als Peter en de wolf of L'histoire du soldat. Slotsom: een aantal erg mooie, beeldende zinnen en een reeks pittige illustraties, maar de hoge verwachtingen worden niet ingelost.
Patrick Jordens
Wolf Erlbruch (ill.)
Wim Henderickx (muziek)
Querido, Amsterdam, 32 p., € 19,95.
vanaf 6 jaar.
