Ideale vakantielectuur voor klein en groot
Het
beest heet Mona
Boekjes voor beginnende lezers kunnen, wegens de opgelegde taalbeperkingen,
knap vervelend en onnozel zijn. Bart Moeyaert omzeilde die klip en schreef
een tegelijk aangrijpend en geestig boekje over pesten en gepest worden. Het
werd een soort dagboekje waarin een ik-verteller verslag uitbrengt over de
terreur van rosse Mona. Haar moeder weer er alleen "Tut tut" op te zeggen
en "wees slimmer dan je vuist". Dat doet ze dan ook: met haar medeslachtoffers
Do en Sam beraamt ze een slim plan om Mona uit te schakelen. Vooral de "tut
tut" die Marta op het eind aan haar moeder teruggeeft, is meesterlijk bedacht
en zegt veel over de vaak gebrekkige aandacht van ouders voor de 'zorgen'
van hun kinderen. Geen woord te veel of te weinig in dit boekje, overigens
alweer prachtig geïllustreerd door Gerda Dendooven. Terecht bekroond met een
Zilveren Griffel.
Tien
groene haringen
Alweer een meesterwerkje, dit grappige prentenboek van de Duitse Wolf Erlbruch.
Een 'Tien kleine negertjes'-verhaal over tien haringen waarvan er even maar
eentje overblijft. De oorzaken van het afvallen zijn origineel bedacht: eentje
kreeg hooikoorts, de nacht slokte een andere op, nog eentje wordt ingepikt
door een dame die Picasso nog gekend heeft (je ziet ze opgewekt met een haring
op haar hoed rondlopen), de voorlaatste moest zo nodig... Het eind laat zich,
gedeeltelijk althans, raden: een jaar later zwemmen er weer tien haringen
in de zee, weliswaar tegen de schaduw van een enorme walvis. Een feest voor
het oog, dit prentenboek, met de gebruikelijke collages, de inventieve composities
en de weelderige kleuren.
Minoes
Minoes verscheen voor het eerst in 1970 en was in 2001 aan zijn 22ste druk
toe, deze keer met actrice Carice van Houten op de cover. Het boek werd vorig
jaar succelsvol verfilmd door Vincent Bal. Het blijft een tijdloos en bijzonder
ontspannend en meeslepend verhaal over een kat die mens is geworden maar nog
heel wat katse trekjes in zich heeft. Minoes leert een wat verlegen journalistje
van de Killendoorse courant 'durven' en zet een Kattenpersdienst op om zijn
bedreide baan veilig te stellen. De humor en de taalvirtuositeit van A.M.G.Schmidt
blijven na al die jaren nog steeds onnavolgbaar.
Is
er dan niemand boos?
De zon staat weer hoog in de lucht, de rivier glinstert en de lijster zingt
in de populier. Zo gaat dat, in het dierenbos van Toon Tellegen. En zo is
het goed. In deze bundel gaat het in ongeveer twintig verhalen over boosheid,
woede en verbolgenheid. Die horen nu eenmaal bij het leven. Als alle boosheid
even weg is, zijn alle dieren ook van slag: "De krekel vroeg aan de olifant
wat hij moest zijn als de olifant bij het dansen weer op zijn tenen trapte:
'Dankbaar? Opgetogen?' De olifant keek hem onzeker aan en haalde zijn schouders
op. 'Ik weet het niet', zei hij. 'Gelukzalig misschien. Of beduusd' Niemand
wist wat men in zo'n geval moest zijn." Mooi is ook het verhaal waarin de
immer verstandige mier aan de pad uitlegt wat hij met zijn boosheid kan doen.
Met zulke suggesties kan een mens nog wat aanvangen. Voor het eerst werd Annemarie
van Haeringen gevraagd om de illustraties te maken. En ze zijn perfect.
