Het plezier van het schrijven
In het nieuwe boek van Ben Kuipers krijgt een schrijver, Deejoes, het aan
de stok met Sebastiaan, het hoofdpersonage uit zijn verhalen. Deejoes lijkt
een zondagsschrijvertje dat zo nu en dan een aardig verhaal uit de mouw
schudt. Een verhaal laat hij eindigen met een te gekke goocheltruc. Hij
laat Sebastiaan alles wegtoveren en laat hem achter in een grasveld, omhuld
door dichte mist. Sebastiaan protesteert en roept de schrijver tot de orde:
"'Oetlul, ben je van plan me langer te laten zitten?' Deejoes bleef stil
liggen. 'Komt er nog wat van?' 'Waarvan,' vroeg hij toen. 'Wie ben je?'
'Sebastiaan,' zei de stem. 'Je noemde me Bas. Maar ik heet liever Sebastiaan.
Haal me weg van dit grasveld'."
Sebastiaan blijkt een lastpost te zijn, nooit tevreden met het
lot dat Deejoes hem toeschrijft. Tussen schepper en schepsel ontspinnen
zich leuke dialogen (uiteraard alleen in het hoofd van de schrijver). Sebastiaan
is een heethoofd dat echte avonturen wil beleven met Indianen en tweekoppige
draken. Natuurlijk mag het ook weer niet te angstaanjagend worden. Wanneer
de schrijver zijn boekje te buiten gaat en een levensgrote Indiaan uit
de grond laat verrijzen, komt Sebastiaan ertussen; "Hoe kan dat nou? Hoe
kan die vent nou uit de grond oprijzen?" Hij zet Deejoes op zijn plaats:
"Je moet wel je best doen. Jij hoeft het alleen maar te schrijven. Maar
ik moet het beleven. Wil je daar wel aan denken. Dus je moet geen onzin
schrijven." Deejoes kan dan misschien wel de vergelijking met de schepper
doorstaan (hij heeft immers een wezen bedacht dat ook praat als hij de
pen niet ter hand neemt), hij vindt dat er grenzen zijn. Hij kan niet gelijk
wat laten gebeuren, en daarover ontstaan grappige heetgebakerde discussies.
Wanneer de schrijver en Sebastiaan het niet eens raken, besluiten
ze meer dan eens om alles maar te schrappen. Dan haalt Deejoes strepen
door zijn schrijfsels, en begint hij aan een nieuw verhaal. ("Hij had een
lijstje opgesteld met onderwerpen die hij mogelijk kon gebruiken. Kalme,
vriendelijke onderwerpen. Kleine, wel plezierige gebeurtenissen.") Maar
zelfs dan wordt Deejoes nog gekweld door zijn eigen schepping, die hem
voortdurend dicteert wat hij moet schrijven. Hij is het beu om zelfs 's
nachts geplaagd te worden door een nooit tevreden ventje en bedenkt iets
om hem te doen verdwijnen.
Ik wil mijn eigen verhaal is een knap boek over boeken, over wat
kan en niet kan, en over het plezier van het creëren. Het is een grappige
en ingenieuze ode aan de magie van het schrijven zelf.
Uitgeverij Leopold specialiseert zich zo'n beetje in 'boeken
over verre landen', vertaalde jeugdboeken door auteurs van elders. Pas
kwam van de Japanse Akiko Sueyoshi het leuke Het gele olifantje
uit. Dat olifantje is eigenlijk een klein autootje dat het leven van een
alleenstaande moeder met twee kinderen danig verandert. Zij is freelance
journaliste en moet zich weten te handhaven in een vrij agressieve, vrouwonvriendelijke
mannenwereld. Dat lukt niet altijd: de kinderen moeten het door haar verstrooidheid
wel eens zonder eten en zonder babysit stellen. De aanschaf van een eigen
wagen maakt haar zekerder en geeft haar een gevoel van vrijheid. "Als ik
in ons gele olifantje zit, knap ik helemaal op," vertrouwt ze haar elfjarige
zoon toe. "Ik weet dat ik een hele slechte moeder en echtgenote ben, maar
als ik in het verkeer zit, tussen al die andere auto's, dan heb ik altijd
zo'n zin om te schreeuwen: 'Ja, kijk maar goed. Ik ben niet zo'n klungel
als iedereen denkt. Zien jullie hoe goed ik me weet te redden?'"
Tot grote schaamte van haar zoon blijkt deze Japanse echter geen al te
goede chauffeur te zijn. Clichés over 'vrouwen achter het stuur'
blijven niet uit, en zij kan het niet eens ontkennen. Het gele olifantje
speelt de hoofdrol en is altijd de dupe. Zo staat het wel eens dwars over
de weg, zonder nog voor- of achteruit te kunnen. Het autootje komt gehavend
uit dit verhaal: de blutsen zijn niet meer te tellen. Maar Hiroshi, zijn
zusje Nana en hun moeder overleven het wel. Tokyo is voor hen een rare
jungle vol gevaren waar ze maar niet gewend aan raken. En ook al staat
hun wereld vaker op z'n kop dan recht, gelukkig zijn ze wel.
Belle Kuijken
Ben Kuipers, Ik wil mijn eigen verhaal, Leopold.
+9j
Akiko Sueyoshi, Het gele olifantje, Leopold. +11j
Copyright ©
1998.