Boekbespreking, alle leeftijden

Klein verhaal over liefde

Marit Törnqvist (Querido, 500fr)

Liefde is zeker één van die universele gevoelens. Zoals Marit Törnqvist die liefde in beeld gebracht heeft, zo is het ook. Liefde is verlangen, smachten, hopen, bouwen, soepel en sterk zijn, afstand nemen en beschouwen, maar voornamelijk volhouden en geloven. In 44 subtiele schilderijtjes toont dit boekje ons al die elementen. Net als alle facetten die liefde omvat, net zo gevarieerd is de beeldtaal die ons hier aangeboden wordt. Sommige prenten zijn niet meer dan een wazige vlek, andere tonen merkwaardige constructies of de woeste elementen van de zee en de seizoenen. Vierenveertig keer zie je het meisje op haar paal in zee zitten met alles wat aan haar voorbijvaart, maar geen enkele keer krijg je er genoeg van verder te kijken. De tekst (zo om de 8 prenten een kort stukje) geeft weinig verklaring over het hoe en het waarom van dit meisje, zodat er veel eigen inbreng van de kijker/lezer gevraagd wordt. Een pareltje om aan alle verliefde mensen op deze wereld te schenken!

Afrika achter het hek

B.Moeyaert en A.Höglund (Querido, 500fr.)

Een prentenboek dat op een ontroerende en eenvoudige manier komaf maakt met bekrompenheid en vooroordelen. De woorden zijn simpel maar doeltreffend gekozen, de tekeningen en kleuren geven de eentonige sfeer van ons grijze landje treffend weer. Alleen het felle geel van de jas en de jurk van Désirée vormen een heldere noot. Waar het eigenlijk om gaat? Het boek begint op het schutblad. Daar krijg je een blik op de uniforme saaiheid van de buurt waar alles zich afspeelt: 16 indentieke huizen en tuintjes. In één van die huizen woont Désirée uit Kameroen. Op een regenachtige dag breekt ze het schuurtje in de tuin af en graaft ze zingend een diepe kuil. De volgende dagen gaat ze onverstoorbaar door: eerts gooit ze er zakken leem in, daarna gaat ze aan het bouwen. Dagenlang bouwt ze zingend en fluitend aan haar hut. Vanuit de buurt krijgt ze alleen maar boze en verontwaardigde blikken, iedereen spreekt schande over die vreemde vrouw die de harmonie van de gelijke tuinen doorbreekt. Enkel van haar naaste buren krijgt ze steun. Het jongetje houdt alles nauwgezet in het oog en brengt haar kopjes thee.
Wanneer de lemen hut klaar is, wordt hij uitgenodigd. 'De vrouw sprak woorden zoals hij het zou zeggen'. Ze vertelt hem over haar land en waarom ze de hut gemaakt heeft.
'Af en toe wil ik hier komen zitten. Als ik het andere huis moe ben. Als ik mijn land mis. Want soms heb ik heimwee naar mijn land. Ik laat je nog wel eens foto's zien. Goed, zei ik, en ik dronk van haar thee. Foto's laten zien. Dat betekende dat ze me terug wilde zien. Ik zei dat ik heel goed was in een leeuw nadoen.'
Bart Moeyaert pakt dit actuele probleem zo hartverwarmend aan dat je de toekomst alleen maar positief kan benaderen. We zijn allemaal zo verschillend, maar tezelfdertijd ook zo gelijk. Bepaalde gevoelens zijn universeel en overstijgen daardoor cultuur en ras. Maar misschien moet je daarvoor wel zo'n kleine jongen zijn om het allemaal te begrijpen.

WC-papier in de wind laten wapperen

Janneke Derwig (Van Holkema en Warendorf, 450 fr.)

Even optimistisch en verfijnd is dit alfabet-boekje. Op een lang, smal formaat krijg je per bladzijde een nonsensregel over een letter uit het alfabet en de daarbij horende illustratie. De tekstregels zijn grappig:
"Akelig aangebrande aardappels"
"Macaroni in je mok mikken"
"Een natte neushoorn"
"Een serie stinkende sandalen"
De illustraties sober, maar origineel.
Door hun eenvoud zullen ze (zowel tekst als tekening) zeker aanzetten om zelf met taal en inkt te gaan experimenteren.

Beestenboel

Annie M.G.Schmidt en Harrie Geelen (Querido, 399 fr.)

Dikkertje Dap - Drie ouwe ottertjes - Sebastiaan - Rosalinde en de vogel Bisbisbis en andere onvergetelijke dierenverzen van Schmidt worden hier op een treffende en bonte manier vorm gegeven. Harrie Geelens schilderijtjes kennen we nu stilaan, vooral in samenwerking met zijn vrouw Imme Dros (Morgen ga ik naar China; De blauwe stoel, de ruziestoel, e.a.). Het is een heel herkenbare stijl, net als die van Annie Schmidt trouwens. Je houdt ervan of je houdt er niet van. Wij, in elk geval, houden ervan!