Boekbespreking, 3de leefgroep

Drie kleine wolfjes en het vreselijk valse varken

Eugene Trivias / illustraties Helen Oxenbury (Gottmer, 499fr) 6j+

Wie het verhaal van de wolf en de 3 biggetjes kent (een Disney-klassieker) zal zeker dubbel genieten van deze parodie.
Er waren eens 3 kleine lieve wolfjes. Ze hadden zachte vachtjes en wollige pluimstaarten. Op een dag trokken ze de wijde wereld in en bouwden ze een huis voor zichzelf. Het eerste huis was van baksteen, maar toen het klaar was kwam het vreselijke valse varken en sloeg met z'n moker het hele huisje aan diggelen. De wolfjes geven het echter niet op en bouwen achtereenvolgens een huisje in beton en staalplaat. Het varken is zo gemeen dat hij er telkens in slaagt de huizen te verwoesten. Tot ze een bloemenhuis bouwen...
Heerlijk verhaal vol lekkere stoutigheid en met prachtige, "toffe" illustraties van Helen Oxenbury waarin de meer dan expressieve snuiten boekdelen spreken. Door de inventieve verwoestdrang van het valse varken zitten er doorheen het verhaal heel uiteenlopende klanksporen verweven, een extra dimensie die zeker de moeite loont om onderzocht te worden!
Let ook op de blauw-rode theepot die steeds gered wordt.

De blauwe stoel, de ruziestoel

Imme Dros, (Querido, 499fr.) 6j+

Imme Dros is een van de grote Nederlandse dames in de kinderliteratuur. Haar werk werd al meermaals beloond met allerlei prijzen. Dat ook dit boek weer een bekroning zal krijgen, zou me niets verbazen. Stuk voor stuk zijn de kleine verhaaltjes echte parels van taal, ritme, inlevingsvermogen en emotie.
In het huis van Jannie Julia wordt er veel en hard geschreeuwd. Wanneer het weer zover is gaat Jannie Julia in de blauwe stoel op zolder zitten, samen met Beer en Lappepop. In die blauwe zetel leeft Jannie Julia in haar eigen wereldje. Eigenlijk vindt ze het niet erg als er ruzie is, want dan wordt de zetel een zandkasteel, een kerstboom, een trein en morgen zelfs een ijsbaan. In die stoel vergeet ze al het gestamp en als het gestamp over is, vergeet ze de blauwe stoel. Elk verhaaltje is kort en geeft in rake bewoordingen de fantasiewereld van het meisje weer, een versje maakt duidelijk dat een nieuw hoofdstuk begint.

Mijn pijl bleef in de Kankantri

Noni Lichtveld, (Lemniscaat, 435fr) 7j+

Een bijna vergeten Surinaams verhaal werd gelukkig vastgelegd voor onze kinderen. Aan de hand van dit levenswijze kettingverhaal en de uitgesproken exotische prenten maken ze kennis met de Surinaamse tradities.
Jakono woont met z'n familie in een dorp. "Het bos wordt steeds kleiner en mijn familie steeds groter" zegt hij bij zichzelf en hij trekt naar de stad om er iets aan te doen. Onderweg komt hij heel wat personages tegen en aan iedereen geeft hij iets weg, maar krijgt hij ook weer iets terug. Zo komt hij uiteindelijk, na lange omzwervingen, bij de koning die hij een klomp goud geeft. In ruil hiervoor krijgt hij een groot stuk land, een kar en een ezel. Nu kan Jakono z'n familie een nieuwe thuis geven!
Voor wie van superbonte, drukke illustraties en interculturele sferen houdt,is dit zeker een aanrader.

Een zeehond op zolder

Dolf Verroen - met foto's uit de
zeehondencrèche in Pieterburen, (Leopold, 399fr.) 7j+

Dit boekje bevat 2 verhalen die dooreen lopen. Enerzijds is er het verhaal over Kees en z'n knuffelzeehond en aan de ander kant is er het informatieve gedeelte. Om het volgen gemakkelijker te maken, werden ook 2 lettertypes gebruikt: duidelijke, grote letters voor het fantasieverhaal en een kleiner type voor de info.
Wat Kees en z'n zeehond beleven is eigenlijk maar een alibi om over de echte zeehonden en de zeehondencrèche te kunnen vertellen. Zo komen thema's als "steekkaart van een zeehond", "vervuiling van de zee", "zieke zeehonden" en "verzorging in de crèche" aan bod. De informatie is duidelijk en eenvoudig en de afwisseling met het "Keesverhaal" maakt dat je samen met zoon of dochter in het boek kan lezen, elk om beurt een stukje.
Het lijkt me een leuke formule om toch heel wat over zeehonden te lezen. Ook de vele zwart-wit foto's en tekeningen zullen daarbij flink helpen. Een boekje dat zeker in de smaak zal vallen bij de dierenliefhebbers en dat misschien de aanzet zal zijn om Pieterburen eens echt te bezoeken.